Αν παρακολουθήσει κανείς την προωθητική καμπάνια του «Scary Movie 6», είναι εύκολο να πιστέψει ότι το επίκεντρο βρίσκεται στις παρωδίες σύγχρονων ταινιών τρόμου ή στα posters που αναπαράγουν γνωστές αφίσες σύγχρονων ταινιών τρόμου. Στην πραγματικότητα, όμως, το σημαντικότερο στοιχείο της νέας ταινίας βρίσκεται πίσω από την κάμερα. Για πρώτη φορά μετά το «Scary Movie 2», οι δημιουργοί του franchise επιστρέφουν στο «τιμόνι». Οι αδελφοί Wayans είχαν αποχωρήσει από τη σειρά στις αρχές της δεκαετίας του 2000, έπειτα από διαφωνίες με το στούντιο της Miramax (που κομψά θα πω ότι τους πούλησε big time), με αποτέλεσμα οι επόμενες συνέχειες να γυριστούν χωρίς τη συμμετοχή τους. Για πολλούς θεατές, αυτός είναι και ο λόγος που τα «Scary Movie 3, 4 και 5» δεν απέκτησαν ποτέ την ίδια ταυτότητα με τις δύο πρώτες ταινίες.
Η επιστροφή τους συνοδεύεται και από την επανένωση της Anna Faris με τη Regina Hall, του πιο αναγνωρίσιμου διδύμου της σειράς. Στις συνεντεύξεις της, η Faris μιλά περισσότερο για τη χαρά της επανασύνδεσης με τους παλιούς συνεργάτες της παρά για την ίδια την πλοκή της ταινίας (βλέποντας την ταινία, θα σας πω ότι ήταν σοφή κίνηση, καθώς το σενάριο πάσχει από ιδέες). Το συναίσθημα της νοσταλγίας φαίνεται να αποτελεί βασικό συστατικό του εγχειρήματος. Ίσως τελικά το «Scary Movie 6» να μην προσπαθεί να αποδείξει ότι η παρωδία τρόμου σε αυτή τη μορφή είναι απαραίτητη το 2026 και απλώς να θέλει να θυμίσει ποιοι ήταν εκείνοι που την έκαναν δημοφιλή εξαρχής. Αν αυτός ήταν ο στόχος, τον πετυχαίνει.
Τώρα όσοι επιλέξετε να δείτε την 6η ταινία, σε αντίθεση με τις δύο πρώτες, θα αισθανθείτε ότι η αφήγηση δεν έχει στηθεί σε «στέρεο έδαφος» (δηλαδή στην ιστορία παραδείγματος χάρη του τελευταίου «Scream»). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι ιδέες και τα αστεία φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε ένα μπαξέ με χασισόδεντρα, που «όταν σε ανεβάζουν» είναι το αίσθημα «τζάμπα μαστούρα», όταν είναι κρύα και σε «ρίχνουν» αισθάνεσαι στην απεξάρτηση χωρίς μεθαδόνη.
Σε πολλά σημεία δε, αισθάνεσαι ότι οι αδελφοί Wayans επιχειρούν να κάνουν μια ταινία με φρέσκια ματιά, σα να είναι οι ίδιοι στην ηλικία του κοινού τους (σ.σ. σημερινοί έφηβοι), αγνοώντας ότι -ακόμα και με το τελευταίο σχόλιο της ταινίας για τη γενιά των 50άρηδων- όλο αυτό το εγχείρημα παραμένει η ανάμνηση του τότε εφηβικού τους χιούμορ παρά μια εμβάθυνση στη σημασία του παρελθόντος, της νοσταλγίας και των κλισέ που την περιβάλλουν.
Ο κατακερματισμός της ιστορίας πάντως θα εξυπηρετήσει τους θεατές που δεν αντέχουν να παρακολουθήσουν πλέον μια ταινία με αρχή μέση και τέλος και θα δώσει υλικό αναπαραγωγής στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χωρίς στιγμή να αισθανθείς ότι υπάρχει στέρεο έδαφος για πιο ουσιαστική φάρσα.
www.ertnews.gr
