Μία επαγγελματική ζωή που μπορεί να εκτείνεται σε έξι δεκαετίες βρίσκεται στο επίκεντρο μιας συζήτησης που μεγαλώνει όσο αυξάνεται και το προσδόκιμο ζωής. Η προοπτική περισσότεροι άνθρωποι να φτάνουν ή και να ξεπερνούν τα 100 χρόνια δημιουργεί ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο για την εργασία, την εκπαίδευση, την αποταμίευση και τελικά τη συνταξιοδότηση.
Η εικόνα, πάντως, απέχει αρκετά από ένα απλό «θα δουλεύουμε μέχρι τα βαθιά γεράματα». Το Stanford Center on Longevity, στο πρόγραμμα The New Map of Life, περιγράφει ένα μοντέλο στο οποίο η επαγγελματική ζωή μπορεί να διαρκεί 60 χρόνια ή περισσότερο, αλλά κατανέμεται διαφορετικά μέσα στον χρόνο. Περίοδοι εργασίας μπορούν να εναλλάσσονται με επανεκπαίδευση, φροντίδα της οικογένειας, αλλαγές επαγγέλματος ή διαλείμματα, αντί για τη σημερινή σχεδόν ευθύγραμμη πορεία από τις σπουδές στη δουλειά και κατόπιν στη σύνταξη.
Μία καριέρα μπορεί να μην αρκεί πια
Ο Μάικλ Κλίντον, συγγραφέας του βιβλίου Longevity Nation, εκτιμά ότι ένα παιδί που είναι σήμερα πέντε ετών ενδέχεται να έχει μπροστά του μία επαγγελματική ζωή διάρκειας περίπου 60 ετών. Η συζήτηση βασίζεται στην υπόθεση ότι οι σημερινές νεότερες γενιές θα έχουν πολύ μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής και συνεπώς διαφορετικές οικονομικές και επαγγελματικές ανάγκες.
Αυτό αλλάζει και την ίδια την έννοια της «καριέρας». Ένας εργαζόμενος θα μπορούσε να ακολουθήσει δύο, τρεις ή περισσότερες διαφορετικές επαγγελματικές διαδρομές στη διάρκεια της ζωής του, με μία νέα αρχή στα 50 ή στα 55 να παύει να θεωρείται εξαίρεση. Η διαρκής κατάρτιση και η απόκτηση νέων δεξιοτήτων αποκτούν έτσι πολύ μεγαλύτερη σημασία, ιδιαίτερα σε μία περίοδο κατά την οποία η τεχνολογία και η τεχνητή νοημοσύνη μεταβάλλουν γρήγορα επαγγέλματα και απαιτήσεις.
Το τέλος της απότομης εξόδου στα 65;
Αλλαγή προτείνεται και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη συνταξιοδότηση. Το μοντέλο του Stanford περιγράφει μία πιο σταδιακή μετάβαση, όπου ο εργαζόμενος μπορεί να μειώνει τις ώρες εργασίας του σε βάθος χρόνου αντί να εγκαταλείπει απότομα την αγορά εργασίας μόλις φτάσει σε μία συγκεκριμένη ηλικία. Παράλληλα εξετάζονται μοντέλα επιστροφής συνταξιούχων στην εργασία, ευέλικτων ωραρίων, συμβουλευτικής απασχόλησης και εργασίας εξ αποστάσεως.
Το δημογραφικό υπόβαθρο αυτής της συζήτησης είναι ήδη ορατό. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, ο πληθυσμός ηλικίας 65 ετών και άνω έφθασε τα 61,2 εκατομμύρια το 2024, ενώ παλαιότερες προβολές του Census Bureau έδειχναν ότι έως το 2060 οι άνω των 65 θα μπορούσαν να πλησιάσουν τα 95 εκατομμύρια.
Η μεγάλη πρόκληση για τις επιχειρήσεις
Μία εργασιακή ζωή μεγαλύτερης διάρκειας απαιτεί όμως και διαφορετικούς εργοδότες. Το σημερινό μοντέλο εξακολουθεί συχνά να επενδύει περισσότερο στους νεότερους εργαζόμενους, ενώ οι άνθρωποι στη μέση ή προς το τέλος της καριέρας τους έχουν λιγότερες ευκαιρίες επανεκπαίδευσης και εξέλιξης. Το Stanford θεωρεί ότι όσο αυξάνεται το ποσοστό των μεγαλύτερων εργαζομένων, τόσο πιο αναγκαία θα γίνεται η αντιμετώπιση των ηλικιακών στερεοτύπων στον χώρο εργασίας.
Η μεγάλη αλλαγή, επομένως, μπορεί να μην είναι απλώς πόσα χρόνια θα εργαζόμαστε, αλλά πώς θα μοιράζονται αυτά τα χρόνια. Η καριέρα των επόμενων δεκαετιών μπορεί να περιλαμβάνει περισσότερες επανεκκινήσεις, περισσότερη εκπαίδευση, περιόδους μειωμένης εργασίας και πολύ λιγότερο σαφή όρια ανάμεσα στη νεότητα, τη μέση ηλικία και τη συνταξιοδότηση.
Drop Media | Διαβάστε περισσότερες Ειδήσεις με Οικονομική Θεματολογία Θα δουλεύουμε 60 χρόνια; Γιατί η καριέρα όπως την ξέρουμε τελειώνει
