Σε μια απομονωμένη περιοχή του Πακιστάν, εγκλωβισμένη ανάμεσα σε δύο βουνά, η πρόσβαση στον έξω κόσμο εξαρτάται από ένα τελεφερίκ. Όταν το συρματόσχοινο υποχωρεί και το κουβούκλιο μένει να αιωρείται περίπου χίλια πόδια πάνω από το έδαφος με παιδιά μέσα, το γεγονός μετατρέπεται άμεσα σε παγκόσμιο τηλεοπτικό θέαμα. Το Hunting by a Wire ξεκινά από αυτό το σημείο, όχι τόσο για να αφηγηθεί μια ιστορία επιβίωσης, όσο για να καταγράψει την αμηχανία ενός κράτους και μιας κοινωνίας που έχουν αποδεχτεί την απομόνωση ως… κανονικότητα.
Το κυρίως talking-head ντοκιμαντέρ μυθοπλασίας στηρίζεται σε πραγματικά τηλεοπτικά ρεπορτάζ και βίντεο από κινητά τηλέφωνα, τα μόνα σημεία όπου η αφήγηση αποκτά αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Τα πλάνα αυτά είναι ωμά, ασταθή και αδιαμεσολάβητα, και ακριβώς γι’ αυτό λειτουργούν. Αντίθετα, η νεότερη κινηματογράφηση και η έντονα καθοδηγητική μουσική υπονομεύουν συχνά τη δύναμη του υλικού, μετατρέποντας την αγωνία σε προκαθορισμένο συναίσθημα. Εκεί που η ταινία θα μπορούσε να εμπιστευτεί τη σιωπή και το πραγματικό διακύβευμα, επιλέγει να υπενθυμίσει στον θεατή πώς πρέπει να νιώσει.
Η αφήγηση ακολουθεί γραμμικά την εξέλιξη του περιστατικού, από την πρώτη καθυστέρηση των αρχών μέχρι την τελική διάσωση. Παράλληλα, οι συνεντεύξεις σε ύφος «φασόλια λέω, φασόλια ας δείξω» ανασυνθέτουν το γεγονός, επιβεβαιώνοντας ότι το τελεφερίκ λειτουργούσε για χρόνια χωρίς επαρκή συντήρηση και ότι οι κάτοικοι είχαν προειδοποιήσει. Ωστόσο, η δομή αυτή, γνώριμη από τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ ειδικού ενδιαφέροντος, περιορίζει τη δυναμική της ταινίας. Αν αφαιρεθούν τα αυθεντικά πλάνα των παιδιών στον αέρα, το Hunting by a Wire θα έμοιαζε περισσότερο με επιμελημένο ρεπορτάζ για prime time προβολή παρά με κινηματογραφικό έργο φεστιβαλικών απαιτήσεων.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του, είναι η αδυναμία του να αποφασίσει τη θέση του. «Αιωρείται» ανάμεσα στο δημοσιογραφικό χρονικό και στο κινηματογραφικό σχόλιο χωρίς να εμβαθύνει επαρκώς σε κανένα από τα δύο. Η ιστορία έχει εγγενή πολιτική και κοινωνική βαρύτητα, όμως η ταινία σπάνια την επεξεργάζεται πέρα από το προφανές. Τα παιδιά παρουσιάζονται ως σύμβολα αντοχής, αλλά η ζωή που τα περιμένει μετά την επιβίωση παραμένει θολή, σχεδόν εκτός κάδρου.
Το Hunting by a Wire παραμένει ενδιαφέρον, κυρίως επειδή το ίδιο το γεγονός είναι αδύνατο να αγνοηθεί. Ως κινηματογραφική πρόταση, όμως, δεν κατορθώνει να ξεφύγει από τα όρια του καλοφτιαγμένου τηλεοπτικού ντοκιμαντέρ. Είναι μια ταινία που «κρέμεται στον αέρα», όχι μόνο θεματικά, αλλά και αφηγηματικά, παγιδευμένη ανάμεσα σε αυτό που συνέβη και σε αυτό που θα μπορούσε να ειπωθεί με μεγαλύτερη τόλμη.
www.ertnews.gr
