Το Sundance 2026 επιφύλασσε μια από τις πιο φορτισμένες και συναισθηματικά έντονες στιγμές του φεστιβάλ με την πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ Broken English, ενός τολμηρού κινηματογραφικού πορτρέτου της Μάριαν Φέιθφουλ. Η βραδιά στο Eccles Theater δεν ήταν απλώς μια προβολή, αλλά ένα πολυεπίπεδο γεγονός-αφιέρωμα σε μια γυναίκα που καθόρισε τη μουσική και την πολιτισμική ιστορία για περισσότερες από έξι δεκαετίες.
Σε σκηνοθεσία των Iain Forsyth και Jane Pollard, των δημιουργών του πολυσυζητημένου 20,000 Days on Earth, το broken english παρουσιάστηκε στο Sundance ως Spotlight Selection, επιβεβαιώνοντας το ειδικό βάρος της ταινίας. Αμέσως μετά την προβολή, το κοινό παρακολούθησε μια ζωντανή μουσική εμφάνιση προς τιμήν της Φέιθφουλ από τη Norah Jones και τον Rufus Wainwright, μια κίνηση που μετέτρεψε την πρεμιέρα σε τελετουργία μνήμης και αποχαιρετισμού.
Το ντοκιμαντέρ δεν ακολουθεί μια συμβατική βιογραφική γραμμή. Αντίθετα, ξεδιπλώνεται μέσα σε έναν φαντασιακό χώρο με τον εύγλωττο τίτλο the ministry of not forgetting, όπου η μνήμη, ο μύθος και η πραγματικότητα συνυπάρχουν. Εκεί, η ζωή της Μάριαν Φέιθφουλ, από τη λάμψη των 60s και την πτώση στην εξάρτηση, μέχρι τη μετέπειτα καλλιτεχνική της αναγέννηση, παρουσιάζεται ως ένα σπασμένο αλλά αδιάσπαστο αφήγημα επιβίωσης.
Η παρουσία της Τίλντα Σουίντον, σε έναν ρόλο-κλειδί που λειτουργεί περισσότερο ως ενσάρκωση της μνήμης παρά ως χαρακτήρας, προσδίδει στην ταινία μια σχεδόν θεατρική, υπαρξιακή διάσταση. Πλαισιωμένη από τον George MacKay και ένα ευρύ καστ καλλιτεχνών και συνεργατών της Φέιθφουλ, όπως οι Nick Cave, Warren Ellis, Courtney Love και Suki Waterhouse, η ταινία κινείται ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ, την performance και την ποιητική εξομολόγηση.
Οι πρώτες αντιδράσεις στο Sundance ήταν έντονες και συγκινημένες. Πολλοί θεατές μίλησαν για ένα έργο που «δεν εξιδανικεύει, αλλά τιμά», ενώ η The Guardian χαρακτήρισε το broken english «μια γενναία, ασυμβίβαστη καταγραφή μιας γυναίκας που αρνήθηκε να γίνει σύμβολο χωρίς ρωγμές». Αντίστοιχα, το Variety σημείωσε ότι η ταινία «λειτουργεί ως αποχαιρετισμός χωρίς ίχνος νοσταλγικής ωραιοποίησης, ωμή, ποιητική και βαθιά ανθρώπινη».
Το broken english είχε ήδη προκαλέσει συζητήσεις από την παγκόσμια πρεμιέρα του στη Βενετία και την προβολή του στο London Film Festival, όμως στο Sundance απέκτησε μια διαφορετική φόρτιση. Ίσως επειδή εδώ παρουσιάστηκε όχι μόνο ως ντοκιμαντέρ, αλλά ως η τελευταία, ατρόμητη δήλωση μιας καλλιτέχνιδας που έζησε και δημιούργησε χωρίς να ζητήσει ποτέ άδεια.
www.ertnews.gr
